Wpisy otagowane życie

i w życiu i w kuchni. Trzeba do nich szczypty odwagi, ale na ogół – choć nie zawsze -  bywają udane. Do szczypty odwagi dodać trochę intuicji, spontaniczności i improwizacji.  No i przede wszystkim dużo i sympatii i czosnku   Gotowanie wedle przepisu to jak życie podług schematów. Lepiej nie trzymać się gotowców. Może to niełatwa droga, ale warto spróbować.

Jak to mi zawsze powtarzała mama: w stadzie jest ciepło, ale ciasno i duszno.

W swoich felietonach (wydanych pt. „Dobry adres to człowiek”) pisała między innymi:

Dziś, gdy minęły lata i przybyło mi doświadczeń, już wiem, że noworocznych przyrzeczeń nie ma co składać, chyba że…chyba, że na NIE. Zestaw tego, czego na pewno nie zrobię, jest gwarantowany moją własną osobą, a tamte szlachetne uniesienia żyrowała tylko kostka brukowa w piekle. Dziś składam zatem przyrzeczenia realne, do czego i Was namawiam. Otóż na pewno nie będę codziennie sprzątać, bo po pierwsze dom brudzi się szybciej, niż się sprząta, po drugie nie jestem niewolnicą podłóg i okien, po trzecie wystarczy gdy posprzątam wtedy, jeśli bałagan rzuci się komuś w oczy (nie mnie. Mnie się nigdy nie rzuca i wolę przeczytać kolejną książkę, niż wypucować mało widoczny kąt w mieszkaniu. Już w latach panieńskich wmiatałam śmieci pod szafę, skąd wymiatałam je raz w tygodniu – i jakoś to szło, ani ja, ani mieszkanie się od tego nie zawaliło). Nie będę mniej konfliktowa, niż jestem, bo nie umiem – i chyba lepiej jest wrzasnąć, rzucić naczyniem(najlepiej nie tłukącym, bo potem jest mnóstwo sprzątania – patrz punkt poprzedni), wyrzucić z siebie w ciągu minuty tę agresję, niż dusić ją w sobie tygodniami. Rodzina tylko zyska, bo się odreaguję, a znajomi….

Znajomi to oddzielny punkt. Otóż nie będę przymilać się tym, których nie lubię, bo – do jasnej cholery! – mam chyba prawo do komfortu okazywania kogo lubię, kogo nie lubię, kim gardzę, a kogo szanuję? Jeśli nie będę – przymilając się – stwarzać wrażenia innej osoby, niż jestem, to jawi się cienka szansa, że lubić będą mnie ci, którzy faktycznie cenią mnie taką, jaka jestem, a nie tę wykreowaną na użytek towarzyski, fałszywą wizję mojej osoby! Ileż czasu marnujemy na kreowanie siebie innymi, niż jesteśmy, w złudnym mniemaniu, że zrobimy bardzo dobre wrażenie! A może jest odwrotnie? Dobre wrażenie robimy będąc sobą – z pełną gamą wad i zalet – niż jako nieludzka Barbie, z przyklejonymokolicznościowym uśmiechem.

„Będę dobra dla wszystkich” – to było rutynowe noworoczne hasło, na tyle ogólnikowe, że w ogóle pozbawione sensu. Najczęściej wygłaszały je małe dziewczynki po noworocznej komunii, ale zdarza się ono całkiem dorosłym ludziom, co prawda o dużym poziomie infantylizmu. Otóż nie będę dobra dla tych, którzy na to nie zasługują, przeciwnie, postaram się dać im w kość bardziej, niż oni mnie. Spytana rok temu w jednym z „Who is who” o życiowe motto, napisałam starannie: „żyj i daj żyć tylko tym, którzy tobie też na to pozwalają”. …aha, nie będę też trendy. Umówmy się, że nie wszystko, co jest trendy, do mnie pasuje, albo mi odpowiada. Np. nie cierpię małych, błyszczących torebek i sweterków „przy ciele”. Wolę spodnie od spódnic. Mam tylko jedną parę markowych butów z ostrym szpicem z przodu i czuję się w nich tak, jakbym się urwała z „Historii żółtej ciżemki” ( średniowieczna opowieść o pewnym chłopczyku, niegdyś lektura szkolna). Nie odchudzę się ani o kilogram, przeciwnie, postaram się przytyć o dwa. Komedii „Ciało” nie uważam za dorównującą „Rejsowi”, a nawet wręcz przeciwnie. Nie cierpię Coelho, bo to JEST grafoman.

Za to nadal będę sobie czytać co jest, a co nie jest trendy (bo lubię o tym czytać), choć na co dzień i od święta będę sobą: w starym dresie, w ulubionym przetartym, męskim swetrze.

INNY:

— Czemu cierpisz na bezsenność, skoro to nieprawda? Zamieniaj łóżko w łoże tortur, jeśli znajomi powiedzą coś trafnego, czego o sobie nie wiedziałaś. Ale jeżeli nie mają racji, to niech senne koszmary dręczą ich, a nie ciebie!
— No, ale mówią o mnie źle — powtarza ona.
— Świat scala zarówno miłość bliźniego, jak i wszystko złe, co bliźni robią sobie nawzajem. Codziennie, idąc do domu, czytam na drzwiach windy Tyrakowska jest gupia k… i w efekcie codziennie mam okazję powiedzieć głośno tym drzwiom: — A nieprawda! — Wiesz, jakie to miłe? — pytam. Nigdy nie wiadomo, co umocni poczucie naszej wartości. Najlepiej, jeśli jest to coś, co w zamierzeniu miało nam zniszczyć samopoczucie…

JESZCZE JEDEN:

Chyba fajnie być trochę innym niż wszyscy?

Swoja drogą mama pisała ostro i zgadzam się z nią w pełni, ale nie jest to takie proste wszystko….