Wpisy otagowane literatura

Grypsko trzyma, ale teraz z nosa przerzuciło się na gardło i kaszlę jak gruźlik. Nie wiem, ale zawsze jak się jest przeziębionym to człowiek ma ochotę jedynie na dobry kryminał i komedię w telewizji.  Komedii brak, zresztą nie chce mi się oglądać. Mam trzeci tom Larssona i kurcze jakoś przebrnąć nie mogę. Poprzednie dwa szybko przeczytałam. Najchętniej machnęłabym teraz Mankella, kolejnego skandynawskiego pisarza.

Ciekawe, ze akurat przyszedł teraz czas na tę literaturę? Wcześniej chyba tylko jakąś „Sagę ludzi lodu” sprzedawali w kioskach. Mankell jest świetny, ale po przeczytanych czterech książkach trzeba sobie zrobić przerwę, bo on prowadzi czytelnika oczami bohatera a nie można wiecznie zajmować się śledzeniem i tropieniem. Poza tym zauważyłam, ze trzeba znać kolejność jego kryminałów  – dla mnie to raczej thrillery – bo zdarza się, że w jednej z książek zdradza tajemnicę innej. Albo …zapomniałam jak się nazywał mmmmhhh Syvdberg chyba? nie żyje a my nie wiemy dlaczego, po czym okazuje się, że w poprzedniej powieści popełnił samobójstwo. Czyli jednak kolejność.  Chyba najbardziej podobała mi się „O krok”. Może dlatego, że to była pierwsza jego książka, jaką przeczytałam. Jednego tylko nie lubię w ich książkach: nazw miejscowości i tego, ze zawsze bohaterowie występują z imieniem i nazwiskiem, a nie jest to szczególnie prosty język;-)

A już – zmieniając lekko temat – Agathy Christie nie trawię totalnie. Chyba mi się przejadła. Ale wolałam pannę Murple niż Poirota.

Czasem czytam też – z gatunku sensacji – Kellermana, ale dość krwawo pisze (zresztą Mankell też) i Grishama. O! I to jest pomysł na moje przeziębienie. Mam „Prawnika”, więc trzeci tom Millennium zaczeka na lepsze czasy.  Swoją drogą Grisham miał niezły pomysł jako prawnik, pomysł na zarabianie, do tego pisze świetnie, więc może lepszy z niego pisarz niż prawnik. Jeszcze jest taki gość, który pracował w CIA i pisze thrillery polityczne, nie mogę sobie nazwiska przypomnieć….W każdym razie na relaks wolę dobry kryminał niż romans.  Nie przełknę klasycznego romansidła. Pamiętam jak byłam w USA i po pracy wracałam podmiejskim pociągiem razem z rzeszą facetów w garniturach i pań w garsonkach (jak z Equilibrium) i oni wszyscy, dosłownie wszyscy czytali kieszonkowe wydania właśnie romansów (podejrzałam okładki). To był widok! Około piątej po południu przez downtown szli właśnie ci ludzie wyglądający jak z Equilibrium, niemal identycznie ubrani, niemal tym samym krokiem a potem w pociągu niemal w tym samym czasie wyciągali swoje „kieszonkowce”.

Wracając do kryminałów i sensacji…..chyba z tonę takich książek wyniosłam do biblioteki, bo nie ma sensu ich trzymać. Po kolejnej przeprowadzce postanowiłam mieć tylko te książki, do których lubię wracać (  no i nowe) a kryminały lepiej pożyczać. Nie mam ambicji by mieć w domu bibliotekę na całej ścianie. Słyszeliście o tym, ze w Warszawie są ludzie, którzy kupują (np. po jakimś nieboszczyku) całą bibliotekę tylko po to by ją mieć? Zresztą pewnie nie tylko w Warszawie ale tam natknęłam się na takie ogłoszenia w gazecie: „kupię bibliotekę”, niektórzy dodawali „najchętniej klasykę”. A już szczytem była włoska kawiarnia w której stał regał z książkami, tylko cos mi nie pasowało bo były jakby za krótkie. Okazało się, że zostały przycięte tak by pasowały do regału… No ale jak zwykle zmieniłam temat.

Wracając do Mankella, to za każdym razem gdy go czytałam (czytam tylko w łóżku) , zanim zgasiłam światło odkładałam książkę okładką do dołu i jeszcze nakrywałam inną. Okładki ma dość przerażające, ale ja strachliwa jestem;-)  A właśnie: nie umiem – chyba że jestem na Mazurach – czytać w dzień. Tylko przed snem…..

No to na Was kolej;-)