Wpisy otagowane ludzie

zobacz sobie te filmiki o Hitlerze dla poprawy nastroju. Otulanie się w czerń nic tu nie da, jak wiesz.

No to już nie szalej(my). Widzisz, dzieją się na  świecie okropne rzeczy każdego dnia. Ale świat dalej jest, jakby na przekór, ale trwa. Może trochę zniszczony, ale wciąż

są piękne wschody i zachody mimo niszczycielskiej manii ludzkości. No więc trzeba trwać też. I już!

Ok?:-) Autodestrukcja tylko bardziej przyczynia się do niszczenia piękna, jakie tkwi w świecie…I trzeba cholernie wierzyć w to piękno mimo wszystko. Po to by trwało w swym zdumieniu.

Jesteśmy jakąś może niewielką, ale jednak jego częścią. Zatem i od nas trochę zależy, czy nadal będą wschody i zachody. Może to banalne co piszę (tak jak banalny jest obrazek z zachodzącym słońcem, ale w rzeczywistości potrafi zapierać dech), ale często zapominamy o banałach. I to jakże waznych. Boimy się patosu, więc nie mówimy głośno jaki piękny jest świat ze strachu przed… ośmieszeniem? Pewnie tak. Doszukujemy się brzydoty i zła nawet tam, gdzie ich nie ma bo są ciekawsze. Sama nie piszę książek z happy endem, też się wstydzę. I nie chcę, choć może nie ze wstydu…tylko uważam, że literatura ma budzić z letargu a nie usypiać kolorwym snem. Przecież nie bez powodu palono książki, prawda? Zboczyłam z tematu….Widzicie, jak trudno pisać banalnie?

ALE

jest i druga strona medalu.

W dzień końca świata
Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji,
Rybak naprawia błyszczącą sieć.
Skaczą w morzu wesołe delfiny,
Młode wróble czepiają się rynny
I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć.

W dzień końca świata
Kobiety idą polem pod parasolkami,
Pijak zasypia na brzegu trawnika,
Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa
I łódka z żółtym żaglem do wyspy podpływa,
Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka.

A którzy czekali błyskawic i gromów,
Są zawiedzeni.
A którzy czekali znaków i archanielskich trąb,
Nie wierzą, że staje się już.
Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą,
Nikt nie wierzy, że staje się już.

Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,
Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,
Powiada przewiązując pomidory:
Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie.

Cz. Miłosz

Jeden Czesiek śpiewał o dziwności świata, inny pisał…

Niestety to się nie sprawdza.

Jak we mnie kamieniem, wolę oddać też kamieniem lub pominąć milczeniem niż…  tą różą.

Niby z jakiej racji?  Że jak „oddam różą” to przeciwnik nie będzie już miał argumentów? Zaskoczę go? Zdziwi się?

Otóż nie.

Z powiedzenia ” pozwól żyć innym” wolę : pozwól pod warunkiem, że oni pozwalają żyć tobie.

Myślę, że najlepszą bronią nie jest róża, choć kolczasta – lecz lekceważenie, pomijanie milczeniem i wykasowanie takiego osobnika czy osobniczkę z codzienności.

Pewne rzeczy są niewybaczalne, „niezapominajne” i ciężko spotykać się z kimś, kto ci przywalił kamieniem – jakby nigdy nic się nie zdarzyło. Udawać, że było i minęło. Zaufać jest łatwo ale jak ktoś owo zaufanie podważy, jak pojawi się kamień, to niestety zostaje na długo. I może nie ma sensu usuwać owego przysłowiowego kamienia?

Usunąć może i warto by ci nie ciążył, niech wróci do właściciela a i właściciela warto usunąć z pola widzenia:-)